ដើម៖កម្រិតទង់ដែងទាបមានប្រសិទ្ធភាពជាងលើរូបរាងពោះវៀនចំពោះជ្រូកដែលឈប់បំបៅដោះកូន
ពីទស្សនាវដ្តី៖បណ្ណសារវិទ្យាសាស្ត្រពេទ្យសត្វ លេខ ២៥ លេខ ៤ ទំព័រ ១១៩-១៣១ ឆ្នាំ ២០២០
គេហទំព័រ：https://orcid.org/0000-0002-5895-3678
គោលបំណង៖ដើម្បីវាយតម្លៃពីផលប៉ះពាល់នៃទង់ដែងប្រភពអាហារ និងកម្រិតទង់ដែងទៅលើការលូតលាស់ អត្រារាករូស និងរូបរាងពោះវៀនរបស់កូនជ្រូកដែលឈប់បំបៅដោះ។
ការរចនាពិសោធន៍៖កូនជ្រូកចំនួន 96 ក្បាលដែលឈប់បំបៅដោះនៅអាយុ 21 ថ្ងៃ ត្រូវបានបែងចែកជា 4 ក្រុមដោយចៃដន្យ ដោយមានកូនជ្រូកចំនួន 6 ក្បាលក្នុងមួយក្រុមៗ ហើយបន្តធ្វើម្តងទៀត។ ការពិសោធន៍នេះមានរយៈពេល 6 សប្តាហ៍ ហើយត្រូវបានបែងចែកជា 4 ដំណាក់កាលគឺ 21-28, 28-35, 35-49 និង 49-63 ថ្ងៃ។ ប្រភពទង់ដែងពីរគឺ ទង់ដែងស៊ុលហ្វាត និងទង់ដែងក្លរួមូលដ្ឋាន (TBCC) រៀងៗខ្លួន។ កម្រិតទង់ដែងក្នុងរបបអាហារគឺ 125 និង 200 មីលីក្រាម/គីឡូក្រាម រៀងៗខ្លួន។ ចាប់ពីអាយុ 21 ដល់ 35 ថ្ងៃ របបអាហារទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញបន្ថែមដោយស័ង្កសីអុកស៊ីដ 2500 មីលីក្រាម/គីឡូក្រាម។ កូនជ្រូកត្រូវបានគេសង្កេតឃើញជារៀងរាល់ថ្ងៃសម្រាប់ពិន្ទុលាមក (1-3 ពិន្ទុ) ដោយពិន្ទុលាមកធម្មតាគឺ 1 ពិន្ទុលាមកមិនទាន់មានរាងគឺ 2 និងពិន្ទុលាមកទឹកគឺ 3។ ពិន្ទុលាមក 2 និង 3 ត្រូវបានកត់ត្រាថាមានជំងឺរាគ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃការពិសោធន៍ កូនជ្រូកចំនួន 6 ក្បាលក្នុងមួយក្រុមៗត្រូវបានសម្លាប់ ហើយគំរូនៃ duodenum, jejunum និង ileum ត្រូវបានប្រមូល។
ពេលវេលាបង្ហោះ៖ ថ្ងៃទី ២១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០២២
